Medycyna

Penicylina jest podstawowym antybiotykiem w leczeniu zapalenia wsierdzia wywołanym przez wrażliwe szczepy Staphylococcus aureus, a kloksacylina — jeśli szczep jest oporny na penicylinę. Konieczne jednak jest wykonywanie pełnych oznaczeń działania bakteriobójczego zarówno pojedynczego leku, jak i w skojarzeniach, ponieważ nie zawsze lek osiąga stężenie bakteriobójcze in vivo, nawet jeśli szczep jest w pełni wrażliwy. Jeśli stwierdzi się, że dodanie aminoglikozydu do penicyliny zmieni jej niepełne działanie bakteriobójcze na całkowite, to należy bez wahania kontynuować rozpoczęte w początkowym etapie leczenie skojarzone. W przypadku szczepów opornych na metycylinę takie skojarzenie jest absolutnie konieczne. Bulger (1967) wykazał synergiczne działanie kanamycyny z metycyliną lub cefalotyną wobec tych drobnoustrojów. Obecnie bardziej wskazana wydaje się gentamycyną niż kanamycyna. Watana-kunakorn i Glotzbecker (1974) oraz Sande i Courtyney (1976) wykazali w zakażeniach doświadczalnych synergiczne działanie penicyliny z arninoglikozydami. Bezwzględnie wymagane jest skojarzone leczenie zakażeń wywołanych szczepami tolerującymi penicylinę, tj. takimi, które aczkolwiek niekiedy wykazują naturalną wrażliwość na działanie bakteriostatyczne są zabijane jedynie w bardzo dużych stężeniach, niemożliwych do osiągnięcia in vivo. Wielu autorów opisało częste występowanie tego typu szczepów, zwłaszcza w ciężkich zakażeniach, takich jak zapalenie wsierdzia. Dyskusyjną sprawą jest konieczność wykonywania pełnego wachlarza prób skojarzonego działania bakteriobójczego w każdym przypadku zakażenia. Jeśli zachodzi potrzeba, to należy rozważyć inne, prawdopodobnie skuteczne skojarzenia antybiotyków.
łóżka rehabilitacyjne używane tabletki na odchudzanie bioderma